Powered by blogger | Modified by
Η στήλη "επί τροχάδην" έχει προσωρινά παγώσει...

Σάββατο, 9 Νοεμβρίου 2013

Η ΘΕΩΡΙΑ ΤΟΥ ΕΝΟΣ ΑΚΡΟΥ

Μερικοί τον τελευταίο καιρό προσπαθούν να βάλουν κουδουνίστρες στα μυαλά μας και οδηγώντας μας στην παράνοια να αμφισβητήσουμε τα αυτονόητα. Έτσι, οφείλουμε να αναπτύξουμε ορισμένες σκέψεις προσπαθώντας να βάλουμε τα πράγματα στη θέση τους. Αρχικά, διαπιστώνουμε πως θεωρία των δύο άκρων δεν υφίσταται. Η θέση αυτή, δεν είναι θεωρία.

Είναι αυτονόητη και τη διδάσκει με βροντερή φωνή η καταγεγραμμένη ιστορία. Μεταξύ Μουσολίνι και Κάστρο ή Χίτλερ και Στάλιν όλοι διακρίνουν μια κάποια απόσταση. Τη μέγιστη. Στην πραγματικότητα, η μόνη άποψη που αποτελεί θεωρία (χωρίς ουσιώδη βάση;) είναι αυτή που δέχεται ένα και μόνο άκρο.

Εκ πρώτης όψεως λοιπόν, υπάρχουν όχι μόνο δύο άκρα αλλά πολλά. Τα σημαντικότερα από αυτά, τα φανερά επικίνδυνα είναι έξι. Το ακροδεξιό άκρο, έχει δύο κύριες ιδεολογικές εκφάνσεις με αρκετές ομοιότητες αλλά και σημαντικές διαφορές. Το φασισμό και τη βασιλεία. Στο ακροαριστερό συναντάμε επίσης δύο. Τον κομουνισμό και το αναρχισμό. Μέχρι σήμερα, τα άκρα έχουν φιλοξενήσει ακόμη δύο περίεργες ιδεολογίες. Τον εθνικοσοσιαλισμό και τον πατριδοκομουνισμό τύπου ΚΚΕ εσωτερικού. Το κόμμα αυτό δημιουργήθηκε από κομουνιστές πατριώτες που αρνούνταν να παίρνουν εντολές από τη Σοβιετική Ένωση. Από τις στάχτες του γεννήθηκε ο ΣΥΡΙΖΑ. Βέβαια, ο ΣΥΡΙΖΑ έκοψε τον ομφάλιο λώρο με το μητρικό του κόμμα, χαμένο στον άκρατο διεθνισμό. Εθνικοσοσιαλισμός και πατριδοκομουνισμός δε μπορούν να χαρακτηριστούν απόλυτα αριστερές ή δεξιές ιδεολογίες. Γιατί είναι υβρίδια.

Πως γίνεται μια ιδεολογία να στηρίζεται ταυτόχρονα σε δύο αντίθετα άκρα; Ο ιδεατός χάρτης κατανομής των ιδεολογιών στην πραγματικότητα είναι κυκλικός. Γιατί η βία είναι μία και αυτό προκαλεί μια αυθόρμητη αναδίπλωσή του, που φέρνει στο ίδιο σημείο τους εκφραστές αντίθετων εκ πρώτης όψεως ιδεολογιών. Στην παράταιρη αυτή συνάντηση, η μία ιδεολογία δύναται να μπολιάσει την άλλη. Τέτοια μπολιάσματα γέννησαν υβριδικές ιδεολογίες με κοινές πρακτικές.

Η αναδίπλωση ίσως είναι το μόνο επιχείρημα υπέρ της θεωρίας τού ενός άκρου. Όμως αν το άκρο ήταν ένα, θα ήταν τουλάχιστον ανεκτικό με τον εαυτό του. Αντίθετα, οι εκφραστές των διαφορετικών άκρων ιστορικά επεδίωξαν τη φυσική εξόντωση των ιδεολογικών τους αντιπάλων. Κυρίως όσων εκφράζονταν ακραία. Έτσι, μοίρασαν πόνο, μισαλλοδοξία και θάνατο στο εσωτερικό των χωρών που εξουσίασαν. Κι όταν μπόρεσαν, βγήκαν από τα σύνορα και πολέμησαν ιμπεριαλιστικά. Γιατί οι ιδέες τους είναι φύσει παγκοσμιοποιητικές. Κι επειδή οι ακραίες ιδεολογίες είναι κατά βάση επιπόλαιες, έχουν ιδιαίτερη διεισδυτικότητα σε μικρά μυαλά μισαλλόδοξων και παιδικά -με την κακή έννοια- σκεπτόμενων ψιλομουρλών.

Είναι λοιπόν σίγουρο πως όσα εγκλήματα κατέγραψε η ιστορία από τους σταλινοχίτλερ θα επαναλαμβάνονται κάθε φορά που όμοιοί τους αποκτούν εξουσία. Όποιος πιστεύει το αντίθετο, είναι αγαθός. Κι αν είναι αγαθότερος, ίσως πιστέψει πως κάπου ανάμεσα στα άκρα μπορεί να βρει εύκολα κάποιον εξουσιαστή που δεν εκφράζεται ακραία. Προκειμένου να το πιστέψει, θα πρέπει να αξιώσει πως ακραία είναι μόνο η άμεση βία που στέλνει στις κρεμάλες τους ιδεολογικούς αντιπάλους. Πως η εξουσία, σήμερα στην Ελλάδα για παράδειγμα, δεν ασκεί βία. Ούτε άσκησαν βία ποτέ στο παρελθόν κεντροαριστερές, κεντροδεξιές ή υποτιθέμενες κεντρώες κυβερνήσεις. Γιατί οι περισσότερες εξουσίες ανά τον κόσμο ασκούν βία; Επειδή στην πραγματικότητα είναι υποχείρια κάποιων που δε θα ησυχάσουν αν δε μαζέψουν όλο τον πλούτο του κόσμου σε ένα θησαυροφυλάκιο.

Ε όχι λοιπόν, δε μας πείσατε. Ούτε ένα, ούτε δύο, αλλά πολλά άκρα σουλατσάρουν εκεί έξω. Και κάποιοι έχουν βαλθεί να τα γιγαντώσουν περιλούζοντας την κοινωνία με πετρέλαιο, ποθώντας τη φωτιά. Και δυστυχώς, αρκετοί έχουν αρχίσει να παίζουν με τα σπίρτα.

photo credit: Anvica via photopin cc

   
Ακολουθήστε την ξύστρα στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης

0 σχόλια :

Δημοσίευση σχολίου

Αναγνώστες



Τελευταία σχόλια